Po przeczytaniu książki Jutro. Nie ma już żadnych zasad Johna Marsdena będącej początkiem siedmiotomowego cyklu wiedziałam, że gdy tylko pojawi się kontynuacja sięgnę po kolejny tom przygód Ellie i jej przyjaciół. Kiedy więc w moje ręce wpadła książka  

Jutro 2. W pułapce nocy nie zastanawiając się długo gdyż moja ciekawość na to nie pozwala zagłębiłam się w jej treści.

W Jutro 2 poznajemy dalsze losy grupki przyjaciół, którzy jako nieliczni uniknęli pojmania i osadzenia w niewoli przez wrogie wojska, które napadły na ich kraj. Ukrywając się w kotlinie zwanej Piekłem próbują odnaleźć się w całkowicie nowej rzeczywistości, stworzyć swój własny świat, w którym będą bezpieczni. Jednak po jednej udanych z akcji ataku, w której zostaje wysadzony most okazuje się, iż Corrie zostaje postrzelona. Jedynym sposobem, aby uratować jej życie jest jak najszybsze dowiezienie rannej do szpitala. Kevin postanawia za wszelką cenę pomóc koleżance, świadomie oddając się w ręce wroga.

Z radia napływają do nich wiadomości wskazujące jeden niezaprzeczalny fakt, iż świat oswoił się już z inwazją i zaczyna żyć własnymi problemami. Nasi bohaterowie nie mają zamiaru się jednak tak łatwo poddać. Pomimo braku wieści o losie Corrie i Kevina postanawiają odbić ich z rąk wroga. Czy uda im się zrealizować tan niebezpieczny plan? Jak potoczą się ich losy? Co przyniesie im jutro? Przyszłości nikt nie jest w stanie przewidzieć gdyż: 

John Marsden i tym razem mnie nie zawiódł. Lektura pochłonęła mnie bez reszty. Dużo napięcia i nieprzewidywalnych zwrotów akcji. Bardzo realistyczni bohaterowie żyjący w ciągłym napięciu, popełniający czyny, na które nie zdobyłby się niejeden dorosły. Stają twarzą w twarz ze śmiercią. Nawet najmniejszy błąd może kosztować ich życie. Za wszelką cenę chcą odzyskać to, co utracili i nie zawahają się nawet zabić.

„Dziewczyna, która pływała z delfinami” autorstwa Sabiny Berman przeczytałam już ponad tydzień temu jednak do dziś nie znalazłam właściwych słów, którymi mogłabym opisać odczucia, które targały mną podczas lektury i jeszcze jakiś czas po jej zakończeniu.

Główną bohaterką a zarazem narratorem „Dziewczyny, która pływała z delfinami” jest Karen. Panna Zdolną Inaczej. Młoda dziewczyna, u której zdiagnozowano autyzm wielofunkcyjny. Dzieciństwo spędziła w piwnicy zamknięta przez własną matkę, która nie mogła znieść faktu, iż jej jedyna córka jest upośledzona. Biła ją i przypalała papierosami pozostawiając blizny na wątłym ciele dziewczyny. Matka nie zadała sobie nawet trudu by nauczyć własną córkę tak podstawowej rzeczy jak mówienie czy wyrażanie emocji.

Wszystko zmienia się, gdy do Mazatlan przyjeżdża Izabelle, ciotka dziewczyny, która przejmując spadek w postaci przetwórni tuńczyka oraz starego domu nad morzem po swojej zmarłej siostrze otrzymuje również zupełnie niespodziewany bonus w postaci zdziczałej dziewczyny zamieszkującej piwnicę. Izabelle postanawia zaopiekować się dziką istotą bojącą się ludzi i żywiącą się piaskiem z plaży, gdyż rozpoznaje w niej swoją siostrzenicę, o której nie mała zielonego pojęcia. Powoli uczy ją podstawowych czynności jak: mówienie, czytanie, pisanie, które potrzebne są do normalnego funkcjonowania. W przeciągu kilku lat udaje jej się zmienić zdziczałą dziewczynę w myślącą, samodzielną młodą kobietę.

„Dziewczyna, która pływała z delfinami” jest historią dziewczyny różniącej się od swoich rówieśników. Jednak właśnie przez tą odmienność jej postrzeganie świata, ludzi i życia różni się od naszego. Dzięki swojej wrażliwości i bezinteresowności Karen pokazuje nam jak wielu ważnych rzeczy niedostrzegany albo unikają nam w natłoku codziennych zajęć. Jak ważna dla każdego z nas jest indywidualność, poczucie własnej wartości, spontaniczność, zaufanie własnym zmysłom ale przede wszystkim życie w zgodzie z naturą i światem.

Dawno już nie czytałam książki tak wzruszającej i wzbudzającej tak silne emocje. Opowieści, która pokazuje nam, że bez względu na opinię i ocenę innych powinniśmy zawsze być sobą. Powinniśmy walczyć o swoje marzenia gdyż one są sensem naszego życia. Polecam.

„Zatruty tron” to pierwszy tom trylogii Moorehawke i zarazem bardzo udany debiut literacki Celine Kiernan – pisarki, ilustratorki oraz animatorki filmów rysunkowych od lat związanej z branżą filmową.

„Zatruty tron” to powieść, której akcja osadzona jest w realiach średniowiecznej Europy. Przedstawia nam losy piętnastoletniej Wynter córki lorda Lorcana Moorehawke – Obrońcy Tronu, Która wraz z ojcem po pięciu latach powraca z barbarzyńskiej Północy w rodzinne strony.

Wynter jest wyjątkowo utalentowaną czeladniczą cechu cieśli, której ojciec oprócz nauk dotyczących doskonalenia swoich umiejętności zawodowych wpoił przede wszystkim poszanowanie dla godności ludzkiej. Dlatego też dziewczyna nie spodziewa się strasznych zmian, które nastąpiły w Królestwie podczas jej nieobecności.

Wynter przepełniona tęsknotą i radością oczekuje spotkania z bliskimi przyjaciółmi: następcą tronu Alberonem i Razim, synem króla z nieprawego łoża, z którymi dorastała. Kiedy jednak spotyka Raziego w kuchni dowiaduje się że podczas jej nieobecności wiele rzeczy uległo zmianie i to na gorsze.

Praworządny i bezpieczny dotychczas kraj pod rządami króla Jonathona, starego przyjaciela Lorcana, który nagle stał się tyranem własnego ludu przeszedł istną metamorfozę. W Królestwie panuje chaos, wszechobecny strach o życie, tortury i intrygi. W dodatku Alberon podejrzewany o zdradę stanu zniknął bez wieści a jego imię ma być na zawsze wymazane z historii i ludzkiej pamięci. Król postanawia, iż miejsce prawowitego następcy tronu wbrew swojej woli zajmie Razi. Na dworze zaczyna wrzeć od intryg, domysłów i spisków.

Wynter zawsze wiedziała, że życie na dworze jest niebezpieczne, ale teraz ma wrażenie, że niebezpieczeństwo czai się w każdym koncie. Przerażają ją zmiany, jakie nastąpiły w jej ukochanym Królestwie. Wkrótce też przekonuje się, iż jej przyszłość rysuje się w ciemnych barwach a dodatkowych zmartwień przysparza je coraz szybciej postępująca choroba ojca. Bohaterka zostaje zmuszona do podjęcia decyzji, czy poddać się woli tyrana niszczącego swój kraj, czy walczyć o dawny świat. Bez względu na to, którą decyzje podejmie grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo, gdyż każdy wybór niesie ze sobą ryzyko.

Celine Kiernan stworzyła ciekawą i barwną opowieść zmuszającą do myślenia i wczucia się w fabułę. Akcja osadzona w czasach średniowiecza (za co autorka ma u mnie duży plus) zaczyna się powoli i chociaż z każdym kolejnym rozdziałem nabiera rozpędu jednak jej przebieg pozostawia wiele do życzenia. Tego mankamentu nie są w stanie przysłonić nawet ciekawe opisy i słownictwo stylizowane na średniowieczny klimat. Jednak pomimo tego barwne i wielowymiarowe postacie, które tak ciekawie wykreowała autorka są w stanie dłużej utrzymać zainteresowanie czytelnika. Dodatkowy atutem książki jest bardzo ładna okładka i fakt, iż nie jest to kolejne czytadło o wampirach i wilkołakach, których jest już pełno na rynku wydawniczym.

Mam mieszane uczucia, co do książki. Z jednej strony mi się podobała, a z drugiej strony nie bardzo. Muszę jednak przyznać, iż autorce udało się zainteresować mnie tematem, dlatego też z niecierpliwością oczekuję kolejnego tomu z tego cyklu.

*  *  *
Nawarstwienie się kilku spraw odciągnęło mnie chwilowo od bloga, jednak postaram się 

„Sex i zmysłowy kochanek” to kolejny po „Idealnych kochankach” poradnik Mabel Iam znanej psychoterapeutki zajmującej się uzdrawianiem związków miłosnych, która w swych książkach odkrywa przed nami metody na osiągnięcie szczęścia w związku.

Mabel Iam w bardzo przejrzysty i czytelny sposób odkrywa przed nami metody, dzięki którym możemy udoskonalić swoje życie erotyczne, rozbudzić na nowo miłość, ale przede wszystkim zbudować niepowtarzalny związek nie tylko na poziomi fizycznym, ale i duchowym.

 Autorka uświadamia nam, iż niewiele osób zdaje sobie sprawę jak wiele dla pogłębienia związku między partnerami może zdziałać masaż bądź zastosowanie olejków eterycznych. Analiza snów erotycznych oraz opisana medytacja dla par pozwoli natomiast rozbudzić na nowo miłość i odkryć tajemnice doskonalenia życia erotycznego. To tylko niektóre z metod opisanych w poradniku jednak jak pisze autorka są bardzo ważnymi elementami w drodze do osiągnięcia harmonii między miłością a sexem gdyż dają spełnienie we wszystkich aspektach życia.

„Sex i zmysłowy kochanek” to poradnik skierowany szczególnie do osób mających dość monotonii w związku. Osób, które chcą osiągnąć szczęście w miłości bądź wzbogacić swoje życie erotyczne. Ale także wszystkich par nie tylko z długotrwałym stażem, które chcą rozwinąć i pogłębić łączącą ich więź.

Jeżeli więc zastanawialiście się kiedyś jak rozwiązać różne problemy partnerskie lub po prostu czujecie, że czegoś jeszcze brakuje w waszym związku to ten poradnik jest dla Was.

*  *  *

Przeczytałam wiele książek o wampirach, wilkołakach, czarownicach czy innych postaciach z nadprzyrodzonymi mocami jednak nie potrafię sobie przypomnieć, aby któraś z nich była tak mroczna, tajemnicza a zarazem tak wciągająca jak „Z ciemnością jej do twarzy” autorstwa Kelly Keaton.

Główną bohaterką powieści jest siedemnastoletnia Ari Selkirk. Z pozoru zwyczajna nastolatka różni się jednak od innych pięknymi turkusowymi oczami oraz srebrzystymi włosami, które wywołują niezdrowe zainteresowanie u innych osób przysparzając bohaterce wyłącznie masę kłopotów i zmartwień. Dziewczynę wychowują Casey i Bruce, którzy adoptowali ją w dzieciństwie po tym jak została oddana do domu dziecka przez swoją matkę, która po tym zdarzeniu zgłosiła się do zakładu psychiatrycznego, gdzie popełniła samobójstwo. Przeszłość Ari i jej rodziny owiana jest wielką tajemnicą a jedynym miejscem, w którym może dowiedzieć się, kim jest i dlaczego została porzucona jest Rocquemore House - szpital psychiatryczny.

Ari wyrusza do Rocquemore House, gdyż chce uzyskać odpowiedź na jedno pytanie nurtujące ją przez całe życie: Dlaczego matka oddała ją do domu dziecka? W szpitalu dowiaduje się, iż jej rodzona matka miała obsesję na punkcie węży i popełniła samobójstwo przeddzień swoich dwudziestych pierwszych urodzin a jedyne, co po niej pozostało to pudełko, w którym bohaterka znajduje tajemniczy list napisany przez matkę a zaadresowany właśnie do Ari. Pozornie list to tak niewiele jednak okazuje się, iż jest to klucz do dalszej części historii.

Z listu dziewczyna dowiaduje się, iż grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo i powinna jak najszybciej uciekać a przede wszystkim trzymać się z daleka od Nowego 2, czyli Nowego Orleanu. Jednak niebezpieczeństwo jest bliżej niż myśli, bowiem niemal natychmiast po wizycie w szpitalu dziewczyna zostaje zaatakowana przez dziwnie wyglądającego mężczyznę trzymającego w ręku nóż. Cudem wychodzi z opresji jednak wie, iż od tej chwili już nigdzie nie będzie bezpieczna.

Ciekawość prowadzi Ari do Nowego 2, miejsca jej narodzin, które kojarzy się już tylko z kataklizmem, który kilka lat wcześniej zniszczył całe miasto oraz zjawiskami paranormalnymi i mroczną, tajemniczą aurą unoszącą się w powietrzu. To właśnie tutaj Ari spotyka sprzymierzeńców, którzy pomogą jej uzyskać odpowiedzi na gnębiące ją pytania.

Bohaterka powoli odkrywa sekrety przeszłości, ale nawet ona nie zdaje sobie sprawy, jakie niebezpieczne może być poznanie prawdy.

„Z ciemnością jej do twarzy” to historia dziewczyny, która każdego dnia zmaga się ze swoimi słabościami i lękami, gdyż jak każdy z nas pragnie akceptacji i miłości. Nawet wizja rychłej śmierci nie jest w stanie powstrzymać jej przed odkryciem prawdy. Prawdy skrywanej od pokoleń.

Wśród natłoku książek o wampirach, wilkołakach itp., trudno znaleźć prawdziwą perłę. Z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że „Z ciemnością jej do twarzy” Kelly Keaton zasługuje na miano książki wyróżniającej się w tłumie. Oryginalny pomysł, nieszablonowi bohaterowie i bardzo dobre wykonanie sprawiają, iż od książki ciężko się oderwać.  Z niecierpliwością oczekuję kolejnego tomu z tego cyklu. Polecam lekturę.

Kochani, na FB ruszył już oficjalny profil serii zachęcam do polubienia i odwiedzania. 

I dla zainteresowanych filmowa zapowiedź książki:

Większość z nas zastanawiała się na pewno, co przyniesie nam przyszłość? Co będzie za 5, 10, 15 lat? Jak będzie wyglądało nasze życie bądź jak potoczą się losy naszych bliskich? Jednak zadając sobie te pytania prawdopodobnie nikt nie zastanawia się, co byłoby gdyby jutro miało nigdy nie nadejść? Albo jak wyglądałoby nasze życie, gdyby wszyscy nasi bliscy zniknęli a my zostalibyśmy sami na świecie? I chociaż jest to bardzo pesymistyczna wizja przyszłości to, czy aby na pewno nie realna? To pytanie na pewno zada sobie każdy z nas po przeczytaniu książki pt. „Jutro” autorstwa Johna Marsdena.

„Jutro” to historia grupy przyjaciół, którzy wybrali się na kilkudniowy biwak w góry. Postanowili dotrzeć do Piekła – miejsca dzikiego i niedostępnego, w którym według starych opowieści ukrywał się tajemniczy pustelnik-morderca. Okazuje się, że jest to bardzo ciekawe i piękne miejsce. Bohaterowie spędzają beztrosko czas na leniuchowaniu i jedzeniu. Pomiędzy niektórymi z nich tworzy się coś więcej niż tylko przyjaźń jednak żadne z nich nie zdaje sobie sprawy, iż ta wyprawa zmieni ich na zawsze.

Wyczerpani wracają do domu jednak okazuje się, że nie ma do czego. Wokół panuje przytłaczająca cisza a mieszkańcy jakby rozpłynęli się w powietrzu. W domach zastają jedynie martwe zwierzęta. Są zdesperowani zrozpaczeni. Z biegiem czasu dowiadują się, co też wydarzyło się podczas ich nie obecności. Ich kraj został zaatakowany a mieszkańcy zamknięci na terenie wystawowym, na którym parę dni wcześniej odbywał się festyn z okazji Dnia Pamięci. Najgorszy jest fakt, że mogą liczyć tylko na siebie, gdyż prawdopodobnie zostali jedynymi ludźmi na wolności.

„Jutro” to fascynująca opowieść opisywana z punktu widzenia Ellie nastoletniej uczestniczki wydarzeń. Została wyznaczona przez grupę, aby upamiętnić to, co właśnie dzieje się w ich życiu. Jest to dla nich bardzo ważne gdyż:

„ Utrwalenie tego, co zrobiliśmy – słowami, na papierze – będzie naszym sposobem na udowodnienie sobie, że coś znaczymy, że odegraliśmy jakąś rolę. Że nasze działania coś zmieniły. (…) Spisanie tego to szansa, że zostaniemy zapamiętani.” *

Pamiętajmy, że bohaterami są nastoletnie osoby, które musiały wcielić się w rolę partyzantów we własnym kraju.

Stopniowo widzimy jak grupa kompletnie zdezorientowanych dzieciaków dorośleje, gdyż zmusza ich do tego rzeczywistość. Zdają sobie sprawę z tego, że aby przeżyć muszą zacząć zachowywać się i myśleć jak dorosłe osoby. Mimo dramatycznej sytuacji bohaterowie nie zapominają, iż istnieje również normalne życie.

Akcja książki nieprzerwanie brnie do przodu pokazując nam po kolei ciąg zdarzeń, które miały miejsce w mieście i okolicy. Czytelnikowi towarzyszy ciągłe uczucie napięcia gdyż w żaden sposób nie jesteśmy w stanie odgadnąć, co może się jeszcze wydarzyć.

John Marsden to prawdziwy mistrz pióra i nie jestem zdziwiona faktem, iż „Jutro” uznano jedną z najlepszych książek dla nastolatków. Książka jest wyjątkowa i bardzo się cieszę, że mogłam ją przeczytać. Jest to jedna z lepszych pozycji, którą czytałam w tym roku i chociaż jest to pierwsza część siedmiu tomów mam nadzieję, iż kolejne będą równie wciągające. Gorąco polecam lekturę.

*  *  *