Po dłuższej przerwie od thrillerów i książek sensacyjnych zapragnęłam ponownie tego typu pozycji. Książki, która wciągnie mnie bez reszty, dostarczy pokaźnej dawki akcji, napięcia i dreszczyku emocji. Właśnie, dlatego moją uwagę przykuła debiutancka książka Johna Altmana zatytułowana „Gry szpiegów”.

Rok 1943. Najbardziej strzeżona tajemnica II wojny światowej zostaje wykradziona przez najlepszego i najniebezpieczniejszego szpiega niemieckiej Abwerhy. Amerykanie nie mogą pozwolić, aby tajne informacje dotarły do Niemiec. Mogą one, bowiem przechylić szale zwycięstwa na korzyść wroga. Jedyną szansą aliantów jest Harry Winterbotham, na co dzień profesor literatury a w rzeczywistości agent brytyjskiego kontrwywiadu. Ma on zrobić wszystko, aby wykradzione informacje nie dostały się w ręce wroga. Nie jest to jednak jedyny cel misji agenta ma on, bowiem swoje tajemnice i prywatne sprawy do załatwienia.

Książka Johna Altmana bardzo mile mnie zaskoczyła. Niewątpliwie zasługą tego jest może nie nadzwyczaj oryginalna, ale za to wciągająca i trzymająca w napięciu aż do ostatniej strony fabuła oraz wyraziści i ciekawie wykreowani bohaterowie. Akcja osadzona w realiach II wojny światowej jest dynamiczna, wartka i płynna. Sama książka natomiast napisana jest zwięźle i oszczędnie a przede wszystkim bez nie potrzebnych, długich opisów zwalniających akcję.

Mogę śmiało powiedzieć, iż „Gry szpiegów” to jeden z lepszych thrillerów, jakie miałam przyjemność przeczytać. Książka to nie tylko dobra rozrywka, ale również duża dawka emocji i napięcia. Polecam wszystkim a w szczególności wielbicielom tego gatunku.

Chyba każdy, choć raz w życiu zastanawiał się, czy anioły naprawdę istnieją? Czy każdy z nas ma swojego niebiańskiego stróża, który chroni i pomaga nam w trudnych sytuacjach? Czy te skrzydlate istoty są realne, czy są to tylko wytwory naszej bujnej fantazji? Istnieje wiele legend, opowieści i historii o aniołach w przeróżnych postaciach a jedną z nich przedstawia nam Jennifer Murgia w książce „Gwiazda anioła”.

Siedemnastoletnią Teagan McNeel wychowuje matka. Ojciec zniknął, bowiem w niewyjaśnionych okolicznościach, gdy dziewczyna była jeszcze małym dzieckiem. Nastolatka przez wszystkich w szkole uważana za dziwadło jest obiektem nieustannych drwin i uszczypliwych komentarzy. Nie ma znajomych ani powodzenia u chłopaków. Nikt poza Claire, jej jedyna przyjaciółka się nią nie interesuje. Jakby tego było mało od dzieciństwa towarzyszą jej przerażające koszmary, w których widzi przyprawiające o gęsią skórkę, wpatrujące się w nią oczy kogoś ukrytego w mroku. Do tego słyszany niemal każdej nocy łopot skrzydeł przeświadcza ją w przekonaniu, że coś złowrogiego i niebezpiecznego ukrywa się w ciemności.

Pewnego dnia w szkole pojawia się nowy przystojny i tajemniczy chłopak, Garreth Adams. W bardzo szybkim czasie staje się centrum zainteresowań całej szkoły. Teagan nie może wprost uwierzyć, gdy okazuje się, że jest jedyną dziewczyną, którą interesuje się Garreth. Nastolatka jest bardzo szczęśliwa, jednak przeczuwa, że coś jest nie tak. Cos kryje się za tą całą sytuacja. Nie myli się i tym razem. Okazuje się, iż Garreth jest jej aniołem stróżem, który przybył na ziemię w ludzkiej postaci, aby przekazać jej jak najwięcej wiedzy i siły potrzebnej do pokonania Hadriana – mrocznego anioła.

Czy Teagan uda się przezwyciężyć lęki i pokonać ciemność? Czy ulegnie urokowi i hipnotyzującemu spojrzeniu Hadriana? Którego z aniołów uratuje? Jej anioła stróża, czy anioła ciemności, w którym dostrzeże stłamszone dawno temu dobro?

Jennifer Murgia stworzyła bardzo ciekawą i wciągającą historię miłosną, która bez wątpienia odzwierciedla marzenia niejednej nastolatki. I chociaż tematyka aniołów jest ostatnimi czasy dość powszechna, książka dostarcza wielu wrażeń. Jest pełna napięcia i oczekiwania. Walka dobra ze złem a w środku tego całego konfliktu nasz główna bohaterka, która będzie musiała dokonać bardzo trudnego wyboru. Okazuje się, bowiem iż ciemność i światło mogą być równie intrygujące.

Reasumując. Książka „Gwiazda anioła”, pozytywnie mnie zaskoczyła. Polecam ja nie tylko fanom fantastyki czy aniołów, ale wszystkim, którzy chcą spędzić przyjemne chwile przy ciekawej lekturze. Z niecierpliwością oczekuję na kolejną część cyklu.

„Pocałuj mnie, gdy zasnę” to moje pierwsze spotkanie z Lindą Howard, o której słyszałam dość by stwierdzić, że warto w ciemno sięgnąć po jej książki gdyż samo nazwisko autorki daje gwarancję dobrej i ciekawej lektury.

Główną bohaterką książki jest Lily Mansfield, płatna zabójczyni wykonująca zlecenia dla CIA. 37-latka z 19-letnim doświadczeniem jest jedną z lepszych w swoim fachu. Po zakończeniu kolejnego zadania poza granicami kraju Lily odkrywa, iż jej dwóch najlepszych przyjaciół wraz z córką, którą traktowała jak własną zostali zamordowani. Lily postanawia się zemścić na osobie, która zleciła, iż zabójstwo. Samowola bohaterki nie podoba się jednak jej zleceniodawcom, którzy wysyłają za nią Lucasa Swaina najlepszego agenta CIA, który ma ją powstrzymać lub wyeliminować. Ten jednak daje się wciągnąć w grę na śmierć i życie. Oboje ogarnia szaleńczy wyścig z czasem i pożar zmysłów. Czy Lily zdoła dostrzec niebezpieczeństwo, które czai się tuż obok?

Lindą Howard stworzyła bardzo ciekawą i wciągającą opowieść, w której oprócz wątku kryminalnego raczy nas również historią romansu dwóch głównych bohaterów: Lucasa i Lily. Lucas pomimo swojej pracy jest bardzo otwartym i pełnym radości z życia mężczyzną. Uwielbia szybkie samochody i drogie hotele. Lily natomiast jest zamkniętą w sobie i nieufną jednak wbrew pozorom ciepłą i spragnioną miłości kobietą. Gdy Zia i jej rodzice zostają zamordowani Lily pragnie zemsty nawet za cenę własnego życia. Jednak czegokolwiek by nie zrobiła doskonale rozumiem jej postępowanie, bo czyż nie można współczuć osobie z takiego powodu szuka sprawiedliwości?

Muszę przyznać, że przeczytanie „Pocałuj mnie, gdy zasnę” było dla mnie naprawdę miłym doświadczeniem. Mimo, iż zapowiadała się dosyć pospolicie to już po kilkunastu stronach okazała się być czymś niezwykle wciągającym i niepozwalającym czytelnikowi odłożyć jej przed nastaniem ostatniej strony. Uważam, że książka idealnie nadaje się do czytania opalając się na plaży, gdyż nie wymaga dużego skupienia i jest lekka. Polecam.