Każdy może zmienić coś w swoim życiu niezależnie od wieku, płci czy pochodzenia. Jednym zmiany przychodzą łatwo a innym trudniej. Niektórzy potrzebują czasu, muszą dojrzeć, aby wybrać drogę swojego życia lub ją zmienić. Bez względu jednak czy jesteśmy młodzi, czy nasz czas już powoli dobiega końca mamy prawo do samorealizacji i spełnienia wszystkich marzeń, o których możemy przeczytać w książce Jesienny Koktajl Jolanty Kwiatkowskiej.

Bohaterką powieści jest ponad sześćdziesięcioletnia Alicja. Kobieta jak na swój wiek bardzo postępowa i energiczna. W pełni akceptuje mijający czas i nie stara się na siłę odmłodzić. Po uzyskaniu legitymacji emeryta pozwalającej na wiele ulg, postanawia w końcu zacząć korzystać z życia. Bo kto powiedział, że na emeryturze nie można chodzić do teatru, kina, SPA, na tańce i modnie się ubierać oraz malować. Dzieci i wnuki odchowane, zatem trzeba w końcu spełnić własne marzenia i odkryć radość z życia. Chociaż zdrowie już nie takie i pieniędzy nie ma za wiele trzeba cieszyć się każdym dniem, bowiem starość nie musi być nudna, smętna i szara.

Jesienny koktajl jest książką lekką, łatwą, przyjemną, pełną optymizmu i pogody ducha. Rozbawia i wprowadza w dobry nastrój. Przełamuje stereotyp, iż życie seniora jest nudne, pozbawione jakichkolwiek rozrywek, ale przede wszystkim, że osobie starszej niektórych rzeczy po prostu nie wypada robić. Czasy na szczęście się zmieniły. Teraz seniorzy są wręcz zachęcani do poszerzania swojej wiedzy i umiejętności oraz aktywnego spędzania czasu. Coraz częściej na studiach czy kursach komputerowych można spotkać osoby po pięćdziesiątym roku życia. Osobiście jestem pełna podziwu i szacunku dla takich ludzi, bowiem muszą oni przełamać pewne bariery i pokonać lęk, z którym niejeden młody człowiek nie może sobie poradzić. Mam nadzieję, że gdy i ja wkroczę w okres jesieni życia będę zadowolona i spełniona w równym stopniu jak bohaterka naszej książki.

Słowa skierowane są do każdego z nas, bowiem 

Dlaczego gruszki nie rosną na wierzbie? Skąd się wzięły pisanki? Dlaczego biedronki są czerwone? Odpowiedzi na te i inne pytania wszystkie ciekawe świata dzieci znajdą w książce Moja Ciotka Sroka Liliany Bardijewskiej twórczyni licznych słuchowisk i sztuka teatralnych dla dzieci, tłumaczki literatury bułgarskiej, autorki powieści dla dzieci: Rabatuj, Bractwo Srebrnej Łyżeczki oraz bajki dla najmłodszych: Zielony wędrowiec.

Pewnego marcowego dnia kilkumiesięczna Julianka wychowywana przez nianię zostaje wywieziona na skraj ogrodu pod wielki dąb ze starą gałęzią na czubku. Dziewczynka strasznie się nudzi gdyż jej jedynym zajęciem jest leżenie w wózku. Zaczyna płakać, aż tu nagle nad jej głową pojawia się gadatliwa i przekonana o swojej genialności Sroka. W taki właśnie sposób mała Julianka poznaje swoją nową ciocię- Ciotkę Srokę. Od niej mała dowiaduje się między innymi: skąd wzięły się pisanki i choinka, dlaczego biedronki są czerwone, co oznacza zajęcza odwaga i jak obudzić śpiącą zimę. Julianka bardzo uważnie słucha fantastycznych i interesujących opowieści Ciotki Sroki i ku uciesze niani i taty wypowiada woje pierwsze słowo. Nie jest to „mama” czy „tata” jak u większości dzieci, lecz „ciocia”.

Moja Ciotka Sroka to książka pełna mądrości, przyjaźni, tolerancji i humoru. Autorka doskonale operuje słowem jednocześnie bardzo poważnie traktując młodego czytelnika. Wymaga od niego pełnego zaangażowania, uwagi, ale przede wszystkim chęci poszerzania wiedzy o świecie. Do tego przepiękne i kolorowe ilustracje Aleksandry Kucharskiej-Cybuch pobudzają wyobraźnię malucha i zachęcają do bliższego zapoznania się z lekturą. Jako rodzic bardzo cieszę się, że taka książka jest na rynku.

Polecam.

Zastanawialiście się kiedyś czy istnieje życie pozaziemski? Czy poza Ziemią, na innej planecie, w innym wymiarze lub gdziekolwiek we wszechświecie istnieją istoty innego gatunku? Są ludzie, którzy w to wierzą. A jakie jest Wasze zdanie?

U źródła jest już czwartą powieścią wydaną w formie e-booka autorstwa Olafa Tumskiego, niespełna czterdziestoletniego poznańskiego dziennikarza. Opisano w niej niezwykłą historię Maćka, trzydziestoletniego kawalera, który pewnego dnia przeczytał książkę fantasy niczym szczególnym niewyróżniającą się spośród innych powieści tego gatunku. Szablonowi bohaterowie, przeciętna historia, nic szczególnego a jednak z jakiegoś powodu Maciej nie może o niej zapomnieć a właściwie o Wiktorii głównej bohaterce owej książki. Dziewczyna nie powróciła do domu z podróży do innego wymiaru, gdzie utknęła na zawsze. Maciek z jakiegoś powodu czuje, że Wiktoria naprawdę istnieje i potrzebuje pomocy. Fascynacja zaginioną dziewczyną powoli przeradza się w uczucie, którego nasz bohater nie może zrozumieć. Obawia się o swoje zdrowie psychiczne, bo przecież:

Konsekwencją tego dziwnego zauroczenia są kłopoty z prawem, w które pakuje się nasz bohater. Jakby tego było mało w życiu Maćka pojawia się pewien człowiek, który twierdzi, iż Wiktoria naprawdę istnieje i utknęła w innym wymiarze. Nasz bohater musi jej pomóc, gdyż tylko on może odczytać ostatnią wskazówkę przesłaną przez dziewczynę i jest jednym z nielicznych, którzy mogą odnaleźć przejście i dostać się do innego wymiaru. Jak potoczą się losy Maćka? Czy uda mu się odnaleźć i uratować Wiktorię? O tym dowiecie się czytając najnowszą powieść Olafa Tumskiego pt.  

U źródła.

Jak różnych rzeczy oczekujemy od książek i jak mylący może okazać się opis wydawcy uświadomiłam sobie czytając powieść U źródła Sięgając po tę książkę spodziewałam się ciekawej i wciągającej lektury. Niestety książka Olafa Tumskiego bardzo mnie zawiodła.

Powieść napisana jest prostym językiem, który pcha akcję do przodu a strony mijają wręcz niepostrzeżenie. Ciekawie zapowiadająca się fabuła - dziewczyna uwięziona w innym wymiarze, której z pomocą przybywa zakochany po uszy Maciej. Zagadka liczby 11, która w jakiś dziwny sposób ma związek z wydarzeniami mającymi miejsce w Poznaniu. I na tym niestety kończą się plusy owej powieści.

Czytając książkę nie mogłam oprzeć się wrażeniu, iż główny bohater ma jakieś problemy emocjonalne, z którymi nie może sobie poradzić. Chora fascynacja przerodziła się wręcz w obsesję na punkcie nieznajomej dziewczyny. Można by pomyśleć, iż jest on osobą niezrównoważoną psychicznie a jego nachalność w kontaktach z Kowalikami tylko utwierdza w takim przekonaniu. Na szczęście Maciek po spotkaniu z policją zmienia swoje zachowanie. Kolejną rzeczą, która mi się nie spodobała są istoty zamieszkujące Świat Źródła a dokładnie ich zachowanie, z którego można wywnioskować, iż mamy do czynienia z istotami mającymi jeden cel: kontakt seksualny z innym gatunkiem. Do tego wino i kiszony śledź, rzeczy, które okazały się niezbędne do odnalezienia i otworzenia przejścia do innego wymiaru tworzą iście wybuchową mieszankę.

Z wielkim żalem, gdyż spodziewałam się ciekawej lektury, muszę przyznać, iż U źródła jest jedną z gorszych powieści przeczytanych przeze mnie w tym roku.